శ్రీమహాభారతము - మౌసలపర్వము - ఏకాశ్వాసము - బలరాముఁడు శరీరంబు విడిచి యనంతునియందుఁ గలయుట - కవిత్రయ భారతము - కవిత్రయము - నన్నయ - తిక్కన - ఎఱ్ఱన - ఆంధ్రమహాభారతము

బలరాముఁడు శరీరంబు విడిచి యనంతునియందుఁ గలయుట (సం. 16-5-11)

సీ.	తదనంతరంబ యద్దామోదరుఁడు రాము \| వదనసరోజంబువలన వెడలఁ గనియె మహాభుజంగము నరుణచ్ఛాయ \| యై పొల్చు వక్త్రసహస్రకంబు మణుల వెలింగెడు ఫణములుఁ దెలుపారి \| పర్వతాభోగ నిభంబు నైన మేని పెంపును గలదాని నట్లా బల \| భద్రుండు నిజయోగబలముపేర్మిఁ
ఆ.	దనదుతనువు విడిచి చనియె వియద్వీథి \| నంబునిధికి నమ్మహాత్ము నెదురు కొనియె వరుణుఁ డధిక వినయంబుతో నాగ \| కులము లెల్ల వచ్చి కొలిచె భక్తి.	075
ఆ.	అహికులాగ్ర గణ్యుఁడైన వాసుకియుఁ గ \| ర్కోటకుండుఁ దక్షకుండు వారు ణుండుఁ గుంజరుండునుం గుముదుండును \| దుర్ముఖుండునుం బృథుశ్రవుండు.	076
తే.	హ్రాదుఁడును వక్రదంతుండుఁ గ్రోధనామ \| కుండు శంఖుండుఁ బుండరీకుండు మిశ్రి యును నజేయుండు ధృతరాష్ట్రుఁడును మొదలుగ \| నరుగుదెంచిరి యద్దేవునర్థిఁ గొలువ.	077
తే.	పరమకౌతుకంబు భవ్యభక్తియు నొల \| యంగ వచ్చి కొలిచె నా ఫణీంద్రు గంగ యాది గాఁగఁ గల మహానదులు స \| ముజ్జ్వలాభిరామమూర్తు లొంది.	078
క.	అంతయును దివ్యదృష్టి \| క్రాంతి యగు మురాంతకుండు గనుఁగొన నమ్మూ ర్త్యంతరము గలపికొనియె న \| నంతుఁడు దన పరమమూర్తి యందు నరేంద్రా!	079
సీ.	అ ట్లగ్రజుఁడు చన్న నచ్చటువాసి యం \| తంతఁ గ్రుమ్మరుచు మురారి సకల లోకపాలనకు భూలోకంబునందుఁ దాఁ \| బుట్టంగ వలసిన యట్టి మేటి పనులెల్లఁ దీఱుట మనమునఁ దలపోసి, \| తనువిముక్తికి నిమిత్తంబుఁ దలఁచి, మునులవాక్యము తెఱంగును దొల్లి దుర్వాసు \| నవయవసమితిఁ బాయసము పూయు
తే.	నప్పు డఱకాలఁ బూయమి నత్తపస్వి \| యచట నవిలంఘ్యమై యపాయంబు గలుగు ననిన మాటయుఁ జర్చించి, మనసు నింద్రి \| యములు నడఁగించి గాఢసమాధి నొంది.	080
క.	జలనిధిశయనుండు మహీ \| స్థలశయనుం డయ్యె; నట్టి సమయమునం దా నలుకుచుఁ దత్కాంతార \| స్థలి కల్లన నరుగుదెంచె జర కురుముఖ్యా!	081
ఆ.	అరుగుదెంచి యచటఁ దిరిగెడు నొక వేఁట \| కానిఁ గాంచి వాఁడు కమలనాభు నొడలు చూచి టెంకి నున్న యేణం బను \| నట్లు సేసి మాయ యావహించె.	082
మ.	ధరణీనాథ! యతండు శాతశర ముద్యద్వృత్తి సంధించి యు ద్ధురభంగిం దెగ నిండఁగాఁ దిగిచి యత్యుగ్రంబుగా నేసె; నా హరి శ్రీపాదతలంబుఁ దూరఁగొని యయ్యస్త్రంబు మీఁగాల ని ష్ఠుర వేగంబున నుచ్చిపోయె వెస వాఁడుం జేరెఁ గైకొంటకున్‌.	083
క.	చేరి తెలియఁ గనుఁగొని పెం \| పారు పురుషుఁ డగు టెఱింగి యత్యంతార్తిం గూరి వడఁకి తచ్చరణాం \| భోరుహములఁ దన శిరంబు వొందం బడియెన్‌.	084
తే.	పడి యేడ్చినఁ గృష్ణుఁడు తగు \| నొడువుల నూరార్చి తన మనోరథ మిమ్మై నొడఁగూడిన మానుషమగు \| నొడలు విడిచి నిజపదంబు నొందుట కరిగెన్‌.	085