 |
    |
    |
 |
    |
    |
 |
 |
పురాణేతిహాసములు | శ్రీమహాభారతము | మౌసలపర్వము - ఏకాశ్వాసము |  |
శ్రీకృష్ణుఁడు శరీరంబు విడిచి పరమపదంబునకుఁ బోవుట (సం. 16-5-22)
| సీ. |
ఊర్థ్వలోకమునకు నూర్జిత తేజస్కుఁ | డగు కృష్ణుఁ డరిగిన నచటి దివ్య మునివరులును సిద్ధులును రుద్రవసుమరు | దాదిత్య విశ్వముఖామరులును సంక్రందనుండును సంభృతసంభ్రము | లగుచు భక్తియు వినయంబు నెఱయఁ గా నెదుర్కొని చరణానతులై పర | మస్తుతి వాక్యముల్ విస్తరిల్ల |
|
| ఆ. |
బలసి; రందు దేవపతి యల్లఁ జేరి క | రములు మొగిచి ‘ధర్మరక్షణమున కై దయావిధేయమగు ఖేలనంబున | నవని నవతరించి తాది పురుష! |
086 |
| ఆ. |
అవతరించి కంసుఁ డాదిగాఁ గల దేవ | శత్రుకోటి నెల్ల సమయఁ జేసి భరతకులము కసటు వాపి సంశుద్ధప్ర | తిష్ఠఁ గూర్చి యరుగుదెంచి తీశ! |
087 |
| క. |
అమృతం బజరం బవ్యయ | మమలం బవితర్క్య మచల మాగమగమ్యం బు మహాత్మ! భవత్పద మ | య్యమేయ తత్త్వంబుఁ బొందు మనిరూప్యగతిన్. |
088 |
| క. |
కృప నిట్ల యవతరింపుము | ప్రపన్నులగువారి యార్తిఁ బాపుటకై య జ్ఞపురుష! యుగయుగమున న | త్యపరిమిత గుణాఢ్యరూప మభినుతి నొందన్.’ |
089 |
| క. |
అని నిభృతిఁ బలుక నా సువ | చనముల నత్యాదరం బెసఁగ వినిన ముకుం దునిపైఁ బెల్లు గురిసె న | య్యనిమిషపతి పుష్పవర్ష మతులితభక్తిన్. |
090 |
| ఉ. |
అప్పుడు బ్రహ్మ వచ్చి హరియంఘ్రులకుం బ్రణమిల్లి భక్తిమైఁ దప్పక చూచుచున్ మది ముదంబునఁ దేల సలక్షణస్వరం బొప్పి చెలంగ నాగమిక సూక్తులఁ బ్రస్తుతి సేసెఁ బ్రీతుఁడై యప్పురుషోత్తముండు కరుణార్ద్ర నిరీక్షణమున్ నిగుడ్పఁగన్. |
091 |
| సీ. |
అప్పరమేశ్వరుం డయ్యందఱను జూచి | ‘యనిరుద్ధ నామకంబైన యదియుఁ బ్రద్యుమ్నతాప్రతిభాసమానమును సం | కర్షణభావ వికాసితంబు వాసుదేవాత్మక వరరూపమున నేక | తా విభవత్సమాధానసిద్ధి నొందించుకొంటి నానందబోధ నిరం జ | నామేయ మత్పదప్రాప్తి పరమ |
|
| ఆ. |
మంగళానుభూతి నంగీకరించెద | సుఖుల రగుఁడు మీరు సుకృతులార!’ యనిన వచనసమితి యతిమృదుమధురత | నింపు నొసఁగ నలరి రెల్లవారు. |
092 |
| క. |
ఆ దేవదేవుఁ డత్యం | తాదరసంభాషణంబు లమ్మెయి బ్రహ్మేం ద్రాదులతోడ నొనర్చి య | నాది నిరవసాన నిజపదాస్థితుఁ డయ్యెన్. |
093 |
| తే. |
ఇంద్రియాగోచరుం డైన యీశు నపుడు | బుద్ధిఁ జూచుచు నిర్భరాద్భుతకరంబు లగు తదీయగుణమ్ముల నభినుతించు | చరిగి రాత్మవాసముల కజాదులెల్ల. |
094 |
|
 |
|